آتش بی هدف راه می رفت. نمی دونست باید چکار کند. پیشنهاد ناجور حسن شادکامیان بدجوری قدرت عقل و منطقش را ناکار کرده بود. با خودش فکر کرد: " گور پدرش همین فردا می رم استعفا نامه مو می کوبم تو سرشو ازون لش دونی میام بیرون ... ...إإإإإ نه بابا ؟ میای بیرون؟ بعد کجا می ری آتش خانوم؟ ... کار پیدا می شه تو این مملکت؟ "
دلش نمی خواست تا کار جدیدی پیدا نکرده بی گدار به آب بزنه و این کار را از دست بدهد. بخصوص حالا که بخاطر حسابداری دفتر کیش حقوقش خیلی بالا رفته بود. جمله " با من باش" شادکامیان مثل پتک پشت سر هم به فرق سرش فرود می آمد و مرتب در گوشهایش تکرار می شد.
_ فردا چطور برم شرکت؟ چیکار کنم؟ جواب شادکامیان رو چی بدم؟ ... خوب آره نباید باهاش تند و بی محابا صحبت کنم. باید مثل خودش با پنبه سر ببرم. آروم و متین بهش می گم که من نمی تونم با شما باشم. ازدواجم که نمی خوام بکنم پس قضیه منتفیه... آره. احمق نشی داد و بیداد کنی قات بازی درآری هاا. باید این قضیه را با سیاست رفع و رجوع کنی بد بخت وگرنه اگر بخوای دنبال کار بگردی اگرم یه درصد پیدا کنی دوباره باید از حقوق پایه و خرحمالی شروع کنی. دیگه خود دانی بیچاره.
در افکارش غرق بود که لرزش کیفش بهش فهماند که موبایلش داره زنگ می خوره. ترس تمام وجودش را فرا گرفت: " نکنه اون شادکامیان حرومزاده باشه؟ "
با وحشت در کیفش را باز کرد و به شماره نگاه کرد. نمی شناخت. " خدایا این دیگه کیه تو این هیر و ویر؟ "
_ بله؟
صدای کشدار و سکسی الیکا رهنما منشی شرکت را از آن طرف خط شنید:" سلام میرزادگان جونم "
یکدفعه یادش افتاد رهنما دیشب یا شاید هم امروز صبح با راد – مدیر عامل – رفته بود کیش و فکر هم می کند هیچ کس خبر ندارد غافل از ینکه گل محمدی آبدارچی شرکت حتی به خواجه شیراز هم قضیه را مخابره کرده. در حالیکه سعی می کرد کاملا نقش بازی کند تا رهنما از طوفان درونیش مطلع نشود گفت:" به سلام خانوم رهنما. چطوری دختر؟ بی معرفت تو که دیروز اونطور اشک و آهت به راه بود امروز از صدات شنگولی می باره. بگو ما هم شنگول شیم. "
_ فدات شم. اومدم پردیس خواستم ببینم چیزی لازم نداری واست بگیرم؟
" فدات شم " رهنما بیش از حد کشدار و سکسی بود. آتش که تازه داشت کم کم از دنیای خودش بیرون می آمد یادش افتاد که رهنما قبلا به دروغ بهش گفته بود که با داییش رفته کیش. با لحنی که شیطنت درش موج می زد گفت:" لازم که نه...چیزی لازم ندارم ولی هرگونه سوغاتی رو قبول می کنم " و خندید:" راستی خانم رهنما داییت چطوره؟ "
رهنما یا متوجه لحن طعنه آمیز آتش نشد یا بهتر دید که به روی خودش نیاورد. مکث کوتاهی کرد و گفت:" قربونت برم خوبه "
آتش ته دلش احساس کرد دلش برای راد تنگ شده. گو اینکه این روزها بعد از اینکه ازرابطه غیر افلاطونی راد با رهنما با خبر شده بود، یه جورایی حالش هم از راد به هم می خورد هم نه؛ و نمی دانست چرا ته دلش همواره ظاهر برازنده، قد بلند، هیکل درشت ورزشکاری، نگاهای نافذ و شیطون، تن صدای خس دار مردانه، لحن محترمانه اش هنگام صحبت با آتش و موهای جو گندمیش را تحسین می کند. پرسید:" کی برمی گردین؟
_ نمی دونم عزیزم. داییم یه کارایی داره انجام بده بر می گردیم.
خواست بگوید:" با تو چه کارایی داره؟ " بی خیال شد و با بی حوصلگی گفت:" باشه. سلام منو به داییت برسون "
_ باشه عزیزم. فدات شم. بای
" فدات شم" را آنقدر با ناز و عشوه و سکسی بیان کرد که آتش شک کرد:" اینو به راد گفت یا به من؟ "
ته مانده انرژی اش صرف وراجیهای رهنما شده بود. با اینکه هوا خوب و آفتابی بود ولی حتی حال قدم زدن هم نداشت. حتی نگاه کردن به قله خوشگل و مه گرفته دماوند هم که از پشت یک ساختمان زمخت سعی می کرد بهش چشمک بزند حالی به حالیش نکرد. یک تاکسی دربست گرفت برای خانه.
" ...یهنی شادکامیان واقعا می خواد زنشو طلاق بده؟ زنش خبر داره که اون می دونه که... با مرد دیگه ای...اصلا واقعا زنش این کارو کرده؟...مگه می شه؟ اینا که آب خوردن رو هم آب می کشن بعد می خورن مبادا نجس باشه...خیلی خر مذهبن...فقط یه چشش از چادر بیرونه...یعنی همچین زنی ...میشه؟...آره می شه! چرا نمی شه؟ بابا تو ساده ای اینا همه کاراشون ریا وتظاهره ...همین شادکامیان ندیدی چه حرفایی اون روز بهت زد...مرتیکه با انگشتر عقیق و پیرهن یقه آخوندی و یه من پشم می گه با من باش آتش...بگو عوضی تو اصن غلظ کردی منو به اسم کوچیک صدا کردی ...حالا... حالا خودش حرومزاده اس. یعنی زنش هم؟...شاید این حرومزاده برای توجیه کثافت کاری خودش این حرفارو می زنه... برا توجیه ارتباطش با رهنما... وای این رهنما رو بگو...هم راد ...هم شادکامیان...این راد و شادکامیان عجب عوضی هایی هستن...هیچ کدوم ازون یکی خبر دارن؟...حتما نه... یعنی شادکامیان در حالی با رهنما بله، که می دونه راد هم بعله؟...آخه تو که مطمئن نیستی شادکامیان..."
یادش اومد که رهنما با یکی به نام h_sh چت می کرد...
"حتما خودشه... یاد صداهای ... " حالش داشت از همه به هم می خورد. حتی از خودش. حالت تهوع پیدا کرده بود. شیشه ماشین را پایین کشید. زمستان داشت زورهای آخرش را می زد. بفهمی نفهمی هوا سوز داشت اما آفتاب عالم تابی در آسمان بود. آتش با تمام حجم ریه هایش سرمای هوا را به درون کشید. سعی کرد آرام باشد و خوب فکر کند. دوباره یاد جمله آخر شادکامیان افتاد:" با من بمون آتش...حداقل فقط با من باش. می فهمی..."
"مرتیکه عوضی. با من باش یعنی چی؟ ... خوب معلومه ابله. یعنی حالا که گفتی زنش نمی شی باید باهاش...باهاش...آشغال هرزه! حقتو کف دستت می ذارم. تو بودی می گفتی من بخاطر اعتقاداتم ازون طور روابط خوشم نمیاد؟ ریدم به این اعتقاداتت مرتیکه عوضی با اون زن هرز..."
به خودش نهیب زد. حالا دیگر داشت با تمام سرو صورت و چشم وابرو با خودش حرف می زد و فحش می داد. راننده یکی دوباری از تو آیینه براندازش کرد. آتش خودش را جمع و جور کرد و شیشه را بالا کشید.
ادامه دارد
